พระสุตตันตปิฎกไทย: 11/221/328 329 330
สุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค
๓. วิริยสัมโพชฌงค์
[องค์แห่งปัญญาเครื่องตรัสรู้คือความเพียร]
๔. ปีติสัมโพชฌงค์
[องค์แห่งปัญญาเครื่องตรัสรู้คือความอิ่มใจ]
๕. ปัสสัทธิสัมโพชฌงค์
[องค์แห่งปัญญาเครื่องตรัสรู้คือความสงบ]
๖. สมาธิสัมโพชฌงค์
[องค์แห่งปัญญาเครื่องตรัสรู้คือความตั้งใจมั่น]
๗. อุเปกขาสัมโพชฌงค์
[องค์แห่งปัญญาเครื่องตรัสรู้คือ ความวางเฉย]
[๓๒๘] บริขารของสมาธิ ๗ อย่าง
๑. สัมมาทิฏฐิ
[ความเห็นชอบ]
๒. สัมมาสังกัปปะ
[ความดำริชอบ]
๓. สัมมาวาจา
[เจรจาชอบ]
๔. สัมมากัมมันตะ
[การงานชอบ]
๕. สัมมาอาชีวะ
[เลี้ยงชีวิตชอบ]
๖. สัมมาวายามะ
[พยายามชอบ]
๗. สัมมาสติ
[ระลึกชอบ]
[๓๒๙] อสัทธรรม ๗ อย่าง
ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้
๑. เป็นคนไม่มีศรัทธา
๒. เป็นคนไม่มีหิริ
๓. เป็นคนไม่มีโอตตัปปะ
๔. เป็นคนมีสุตะน้อย
๕. เป็นคนเกียจคร้าน
๖. เป็นคนมีสติหลงลืม
๗. เป็นคนมีปัญญาทราม
[๓๓๐] สัทธรรม ๗ อย่าง
ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้
๑. เป็นคนมีศรัทธา