พระสุตตันตปิฎกไทย: 11/221/328 329 330

สุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค
เล่ม 11
หน้า 221
๓. วิริยสัมโพชฌงค์
[องค์แห่งปัญญาเครื่องตรัสรู้คือความเพียร] ๔. ปีติสัมโพชฌงค์
[องค์แห่งปัญญาเครื่องตรัสรู้คือความอิ่มใจ] ๕. ปัสสัทธิสัมโพชฌงค์
[องค์แห่งปัญญาเครื่องตรัสรู้คือความสงบ] ๖. สมาธิสัมโพชฌงค์
[องค์แห่งปัญญาเครื่องตรัสรู้คือความตั้งใจมั่น] ๗. อุเปกขาสัมโพชฌงค์
[องค์แห่งปัญญาเครื่องตรัสรู้คือ ความวางเฉย]
[๓๒๘] บริขารของสมาธิ ๗ อย่าง ๑. สัมมาทิฏฐิ
[ความเห็นชอบ] ๒. สัมมาสังกัปปะ
[ความดำริชอบ] ๓. สัมมาวาจา
[เจรจาชอบ] ๔. สัมมากัมมันตะ
[การงานชอบ] ๕. สัมมาอาชีวะ
[เลี้ยงชีวิตชอบ] ๖. สัมมาวายามะ
[พยายามชอบ] ๗. สัมมาสติ
[ระลึกชอบ]
[๓๒๙] อสัทธรรม ๗ อย่าง ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ ๑. เป็นคนไม่มีศรัทธา ๒. เป็นคนไม่มีหิริ ๓. เป็นคนไม่มีโอตตัปปะ ๔. เป็นคนมีสุตะน้อย ๕. เป็นคนเกียจคร้าน ๖. เป็นคนมีสติหลงลืม ๗. เป็นคนมีปัญญาทราม
[๓๓๐] สัทธรรม ๗ อย่าง ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ ๑. เป็นคนมีศรัทธา