พระสุตตันตปิฎกไทย: 11/246/360 361

๔. มุสาวาท

[พูดเท็จ] ๕. ปิสุณาวาจา

[พูดส่อเสียด] ๖. ผรุสวาจา

[พูดคำหยาบ] ๗. สัมผัปปลาป

[พูดเพ้อเจ้อ] ๘. อภิชฌา

[ความโลภอยากได้ของเขา] ๙. พยาบาท

[ความปองร้ายเขา] ๑๐. มิจฉาทิฏฐิ

[ความเห็นผิด]

[๓๖๐] กุศลกรรมบถ ๑๐ อย่าง ๑. ปาณาติปาตา เวรมณี

[เจตนาเครื่องเว้น จากการยังสัตว์มีชีวิตให้ตก ล่วงไป] ๒. อทินนาทานา เวรมณี

[เจตนาเครื่องเว้น จากการถือเอาสิ่งของที่เจ้า ของมิได้ให้] ๓. กาเมสุมิจฉาจารา เวรมณี

[เจตนาเครื่องเว้น จากการประพฤติผิดในกาม] ๔. มุสาวาทา เวรมณี

[เจตนาเครื่องเว้น จากการพูดเท็จ] ๕. ปิสุณาย วาจาย เวรมณี

[เจตนาเครื่องเว้น จากการพูดส่อเสียด] ๖. ผรุสาย วาจาย เวรมณี

[เจตนาเครื่องเว้น จากการพูดคำหยาบ] ๗. สัมผัปปลาปา เวรมณี

[เจตนาเครื่องเว้น จากการพูดเพ้อเจ้อ] ๘. อนภิชฌา

[ความไม่โลภอยากได้ของเขา] ๙. อัพยาบาท

[ความไม่ปองร้ายเขา] ๑๐. สัมมาทิฏฐิ

[ความเห็นชอบ]

[๓๖๑] อริยวาส ๑๐ อย่าง ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ ๑. เป็นผู้มีองค์ห้าอันละขาดแล้ว ๒. เป็นผู้ประกอบด้วยองค์หก

เล่ม 11
หน้า 246